Истиқлоли давлатӣ барои миллати тоҷик бузургтарин неъмат, заминаи эҳёи асолати тарихию фарҳангӣ ва роҳи устувор ба сӯи бунёди ҷомеаи навин мебошад. Дар тӯли сӣ ва панҷ соли соҳибихтиёрӣ, кишвари мо зери сояи сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат аз санҷишҳои сахти таърихӣ гузашта, ба марҳилаи созандагию ободонӣ ва таҳкими арзишҳои худогоҳӣ қадам гузошт.

Ба даст овардани соҳибистиқлолии давлати миллӣ барои сарнавишти таърихии халқи тоҷик аҳаммияти муҳим дошта, ташаккули имрӯзаи он, тадриҷан, аз соли 1924 оғоз гардидааст. Ин дастовард рамзи Ватани тамоми наслҳои заҳматкашидаи тоҷик мебошад.

Эмомалӣ Раҳмон

Тоҷикон дар шароити ҷаҳонишавӣ ва густариши бархўрди фарҳангҳо, ки аз насли ориёиасл ҳастанд назди таърих масъуланд, ки арзишҳои ниёгони худро соҳибӣ, ҳифз ва дар арсаи байналмилалӣ муаррифӣ кунанд.

Соҳибихтиёрӣ яке аз мафҳумҳои бунёдии фалсафаи сиёсӣ ва назарияи давлат ба ҳисоб меравад. Агар ба таърихи ташаккули ин мафҳум назар андозем, мебинем, ки он дар давраҳои гуногун мазмун ва тафсири худро тағйир додааст.

Худшносӣ ва ваҳдати миллӣ дар даврони Истиқлолият аз мубрамтарин масоили замони муосир ба шумор меравад, зеро Истиқлол дарахти навниҳолест, ки ба муҳофизат аз ҳар гуна нерую унсурҳои баду нохейру зиёновар ва фасодпазиру шикананда эҳтиёҷманд аст. Аз ин ҷо, имрўз муҳофизи Истиқлолияти миллӣ ин мардуми огоҳ аз пастию баландиҳои зиндагӣ кист?

Имрӯз рӯзи зодрӯзи Абурайҳон Берунӣ аст. Номи пурраи ӯ Абурайҳон Муҳаммад ибни Аҳмади Берунӣ буда, бар асоси сарчашмаҳои мавҷуда 4-уми сентябри соли 973 дар мавзеи Кос, наздикии Хоразми таърихӣ дар оилаи на чандон сарватманд, вале хонаводаи “ба назар намоён” таваллуд шудаву худашро меросбари фарҳанги эронӣ ва забони модарияшро забони хоразмӣ ба қалам додааст. Дар асарҳояш ба суғдиён ва сосониён мансуб ият доштани хоразмиёнро дар чандин ҷой таъкид кардааст.

Истиқлолият барои ҳар як миллат на танҳо як мафҳуми сиёсӣ, балки эҳёи худшиносӣ, бедории маънавӣ ва оғози марҳилаи нави таърихӣ мебошад. Барои миллати тоҷик, ки дар сарзамини худ таърихи чандинҳазорсола, фарҳанги ғанӣ ва мактаби бузурги илмиву адабӣ дорад, ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ дар охири асри XX рӯйдоди сарнавиштсоз гардид.

Когда мы говорим о государственной независимости, мы в первую очередь, имеем ввиду международно-правовое состояние государства, при котором оно самостоятельно определяет свою внешнюю и внутреннюю политику. Это значит, что государство способно самостоятельно ставить перед собой и своими гражданами определенные цели и задачи в любых отраслях жизнедеятельности общества, определять приоритеты развития и самостоятельно решать свои внутренние и внешние задачи.