(дар ҳошияи ба имзо расидани Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи авф» аз ҷониби Пешвои миллат)

Афв яке аз хусусиятҳои арзишманди ахлоқӣ буда, он ба маънои гузаштан аз гуноҳ ва тарки ҷазои он аст. Ин амал ҳамдилии ҷомеаро зиёд ва сулҳро мустаҳкамтар месозад. Дар фалсафа ва адаби мо афв яке аз сифатҳои каримона ба ҳисоб рафта, ҷавонмардии афвкунандаро нишон медиҳад. Ҳусайн Воизи Кошифӣ дар “Футувватномаи султонӣ” роҷеъ ба афв ва ҷавонмардии афвкунанда чунин мегӯяд: Чаҳорум афву марҳамат аст.

Масъалаи истиқлолияти сиёсӣ ва омӯзиши ҳамаҷонибаи назариявию амалии он дар шароити муосир ба яке аз самтҳои муҳими таҳқиқоти илмии сиёсӣ табдил ёфтааст. Дар замони таҳаввулоти босуръати низоми байналмилалӣ, ки бо равандҳои ҷаҳонишавӣ, рақобати геополитикӣ, афзоиши таъсири қудратҳои бузург ва густариши таҳдидҳои фаромиллӣ тавсиф мешавад, масъалаи ҳифз ва таҳкими истиқлолияти сиёсӣ барои ҳар як давлат аҳамияти калидӣ касб менамояд.

Ба ифтихори Фармони Пешвои Миллат, Президенти Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи таъсиси Ҷоизаи ба номи Абуалӣ ибни Сино дар рушди илми тиб

Фармони Пешвои Миллат, Президенти Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи таъсиси Ҷоизаи ба номи Абуалӣ ибни Сино дар рушди илми тиб, ба фикри мо, иқдоми хеле арзишманд ва саривақтӣ аст. Он минбаъд барои рушди илми тиб чӣ дар Тоҷикистон ва чӣ берун аз он, дар сатҳи ҷаҳонӣ мусоидат хоҳад кард.

Дарвоқеъ, устод файласуф ва муҳаққиқи воқеъбин ва инсони наҷиби худшиносе буданд, ки дар тарбияи кадрҳои илмӣ дар Тоҷикистони азиз нақши муҳим доштанд. Ба андешаи мо, камолимоне мисли Иброн Шарипович буданд, ки дар он замони Шуравӣ ба масъалаҳои миллӣ вахудшиносии миллӣ сару кор мегирифтанд. Азбаски банда ба ин самти илмӣ таваҷҷуҳи зиёд доштам, ҳамчун олими ҷавон бо устод ҳамеша дар тамос будам ва то ҳанӯз касеро дар соҳаи муносибатҳои байналмилалӣ чун ӯ ба донишҳои этникӣ муссалаҳ надидаам.

Дар ин мақолаи хеш мухтасар дар бораи як шахсият ва инсони бузурги илми тоҷик, доктори илмҳои фалсафа, профессори шодравон устод Иброн Шарипов (ёдашон ба хайр) мухтасар чанд сухане хоҳем гуфт.

Дар раванди зиндагӣ инсонҳое буданд ва ҳастанд, ки новобаста ба фаъолияту кору аъмоли содиқона ва касбу роҳу равиши пешгирифтаашон, бо фазилату иртиботи солеҳона ва шахсияти худ арзишҳои волои инсону инсониятро дороанд ва дар дилу ёди одамон боқӣ мемонанд ва хело афсус, ки дигар зиндагӣ баргашт надорад.

Файласуф, мутафаккир, олим ва табиби машҳур Абубакр Муҳаммад ибни Закариёи Розӣ 28 августи соли 865 дар шаҳри Рай (насабаш ҳам аз ҳамин ҷост) тавлид ёфтааст. Розӣ аз он шахсиятҳои муътабар ва фарзонаи таърих аст, ки дар ганҷинаи фарҳанги ҷаҳонӣ саҳми босазо гузоштаанд.

Дар Конститутсияи Тоҷикистони соҳибистиқлол, ки соли 1994 қабул шуда буд, имконияти нави рушди ҳаёти ҷамиятӣ дар заминаи равияҳои гуногуни сиёсӣ ва идеологӣ эълом гардидааст. Дар моддаи 30-уми Конститутсия омадааст, ки таблиғот ва ташвиқоте, ки бадбинӣ ва хусумати иҷтимоӣ, нажодӣ, миллӣ, динӣ ва забониро бармеангезад, манъ шудааст. Аз ҷумла, «ҳизбҳои сиёсӣ дар асоси гуногунандешии сиёсӣ барои ташаккул ва ифодаи иродаи халқ мусоидат мекунанд ва дар ҳаёти сиёсӣ иштирок менамоянд».

«Молодёжь – это великая сила, и каждая нация в любую эпоху и в любое время возлагает на свою молодёжь надежды на светлое будущее».

Эмомали Рахмон