Навруз считается одним из самых радостных и древних праздников наших предков таджиков. Культура каждого народа и нации заслуживает похвалы прежде всего за свои арийские и народные идеи, средневековые традиции, а также за множество добродетельных и благородных обычаев, которые развивались и процветали на протяжении различных эпох. Этот фактор способствует развитию теоретического понимания истории и культуры, символических представлений и космологических образов.

ДУШАНБЕ, 23.03.2026 /НИАТ «Ховар»/. Навруз, как один из древнейших и прекраснейших праздников в мире, основан на глубоких философских и мировоззренческих концепциях, каждая из которых считается символом преемственности традиций и жизнестойкости таджикского народа.

Маросимҳои мардумӣ-фарҳангии Шаби Ялдо, Сада, Наврӯз, Тиргон ва Меҳргон марбут ба чаҳор фасли сол, яъне зимистон, баҳор, тобистон ва фасли заррин тирамоҳ аст, ки ҳар кадоми ин ҷашнҳо ба ҳам дар иртиботу пайвандианд ва ҳар яки инҳо барои дигаре заминагузорӣ намуда, рамз ва арзишҳои волои ҷавҳарӣ доранд. Ин маросимҳо нишондиҳандаи диди хосса ва тафаккуроту фаҳмиши баланди мардуми форснажод, яъне тоҷику форс мебошанд.

Дар ҷаҳони муосир сатҳи демократикунонии ҷомеа ва рушди давлатдорӣ бо дараҷаи эҳтиром ва ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон чен карда мешавад. Ҳуқуқи инсон на танҳо маҷмӯи меъёрҳои ҳуқуқӣ, балки нишондиҳандаи камолоти маънавӣ ва ахлоқии ҷомеа аст.

Барои Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки роҳи бунёди давлати ҳуқуқбунёд ва дунявиро пеш гирифтааст, эҳтироми ҳуқуқи инсон аз ҷумлаи афзалиятҳои стратегии сиёсати давлатӣ мебошад.

Баъди ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба таъриху фарҳанг ва ҷашну маросимҳои мардумӣ диққати зиёде дода, барои эҳёи арзишҳои миллӣ ва худшиносию худогоҳӣ корҳои зиёдеро ба анҷом расониданд. Таҷлили Ҷашни Наврӯз миёни мардуми тоҷик ва тоҷиктаборон мақоми хосаро пайдо карда аз нав эҳё шудани он боиси ифтихори мардум гардидааст.

Дар қатори ҷашнҳои миллию мардумӣ таҷлили Ҷашни Наврӯз миёни мардуми тоҷик ва тоҷикистониён мақоми хосаро пайдо кард.

Дар таърихи ҳар як миллати мутамаддин нақши шахсиятҳои илмӣ ва фарҳангӣ дар худшиносию худогоҳии миллӣ бисёр таъсирбахш ва муҳим шинохта шудааст.

Навруз, как древний праздник таджиков и других арийских народов Харасана и Маварааннахра, имеет очень древнюю историю и отмечался с особым великолепием с неизвестного и неуточненного доавестийского периода еще 7 тысяча лет назад как праздник, имеющий природных, календарных, астрономических корней, то есть наступления равноденствия. Только в эпоху Ахеменидов (750-330 гг. до н. э.) этому празднику придали религиозный характер, объявляя его зороастрийским праздником.

Наврӯз яке аз бузургтарин ҷашнҳои бостонии мардуми форсизабон ва миллатҳои эронинажод аст, ки аз қаъри асрҳо то ба замони мо расидааст. Доир ба Наврӯз ва таърихи зуҳури он, вақту замони таҳлилии ин ҷашн донишмандону шоирони шаҳири гузаштаи форсизабон - Абурайҳони Берунӣ, Умари Хайёми Нишопурӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Садриддини Айнӣ ва дигарон асарҳо таълиф кардаанд.