Гули Лоларо мо ҳамчун гули «Аруси сол», «Маликаи табиат», «Зеби табиат», «Ороиши саҳро» ва дар айни ҳол «Лола – зебоӣ, нафосат ва шукуҳи саҳро» мешиносем, ки дар байни дигар гулҳои худрӯй ва сабзаҳои наврастаи баҳорӣ ҳар фасли баҳор, махсусан дар моҳи апрел ба шукуфтан шурӯъ мекунад. Дар фасли баҳор ин гул тамоми дашту саҳро, чаману гулгашт ва боғу боғчаҳоро махмалпуш намуда, табиатро боз ҳам зеботару ҳаловатбахш менамояд.
Раёсати Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови АМИТ бо эҳсоси баланди ифтихор ва арҷгузорӣ унвонҷӯи шӯъбаи сиёсатшиносӣ Нусратова Шаҳнозаро ба муносибати сазовори ҷойи сеюм гардидан дар озмуни “Беҳтарин мақола”, ки бахшида ба Рӯзи байналмилалии Наврӯз доир гардид, самимона табрик ва таҳният менамояд.
Ин дастоварди арзанда таҷассумгари фарҳанги волои китобдӯстӣ, ҷаҳонбинии фарох, тафаккури таҳлилӣ ва эҳсоси баланди масъулияти илмии Шумо буда, аз муносибати амиқу созанда ба арзишҳои миллӣ ва суннатҳои дерини фарҳангӣ шаҳо
Ҷашни Наврӯз барои миллати фарҳангдӯсту тамаддунсоз ва хуршедпарвари мо дар ҳама давру замон муқаддас буд.
Пешвои миллат, мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бонувони муҳаққиқ ва олимаро ояндаи илми тоҷик номида, барои дастгирии фаъолияти илмии онҳо шароит фароҳам меоранд ва суханрониҳои сарвари давлат ҳамеша бар ин асос ёфтаанд: «Зани донишманд боиси ифтихори миллат ва омили пешрафти ҷомеа аст».
Навруз считается одним из самых радостных и древних праздников наших предков таджиков. Культура каждого народа и нации заслуживает похвалы прежде всего за свои арийские и народные идеи, средневековые традиции, а также за множество добродетельных и благородных обычаев, которые развивались и процветали на протяжении различных эпох. Этот фактор способствует развитию теоретического понимания истории и культуры, символических представлений и космологических образов.
ДУШАНБЕ, 23.03.2026 /НИАТ «Ховар»/. Навруз, как один из древнейших и прекраснейших праздников в мире, основан на глубоких философских и мировоззренческих концепциях, каждая из которых считается символом преемственности традиций и жизнестойкости таджикского народа.
Маросимҳои мардумӣ-фарҳангии Шаби Ялдо, Сада, Наврӯз, Тиргон ва Меҳргон марбут ба чаҳор фасли сол, яъне зимистон, баҳор, тобистон ва фасли заррин тирамоҳ аст, ки ҳар кадоми ин ҷашнҳо ба ҳам дар иртиботу пайвандианд ва ҳар яки инҳо барои дигаре заминагузорӣ намуда, рамз ва арзишҳои волои ҷавҳарӣ доранд. Ин маросимҳо нишондиҳандаи диди хосса ва тафаккуроту фаҳмиши баланди мардуми форснажод, яъне тоҷику форс мебошанд.
Дар ҷаҳони муосир сатҳи демократикунонии ҷомеа ва рушди давлатдорӣ бо дараҷаи эҳтиром ва ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон чен карда мешавад. Ҳуқуқи инсон на танҳо маҷмӯи меъёрҳои ҳуқуқӣ, балки нишондиҳандаи камолоти маънавӣ ва ахлоқии ҷомеа аст.
Барои Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки роҳи бунёди давлати ҳуқуқбунёд ва дунявиро пеш гирифтааст, эҳтироми ҳуқуқи инсон аз ҷумлаи афзалиятҳои стратегии сиёсати давлатӣ мебошад.
