Ваҳдати миллӣ ҳамчун истилоҳи илмӣ ба илмҳои ҷомеашиносӣ, фарҳангшиносӣ ва сиёсатшиносӣ тааллуқ дорад. Агар ба ин масъала бодиққат ва воқеъбинона назар кунем, пас маълум мешавад, ки он бештар ба илмҳои сиёсӣ тааллуқ дорад. Чунки ваҳдати миллӣ баъди ҳалли муноқишаҳо ва даргириҳои гурӯҳҳои мухталифи ҷомеа муяссар мегардад. Инчунин ваҳдати миллӣ дастоварди ягонаи миллӣ аст, ки заминаи он бо воситаи гуфтушунидҳои сиёсӣ ба вуҷуд оварда шуда, ҳадафи он таъмини амният дар ҷомеа ва ҳифзи якпорчагии давлат мебошад.

Имрӯз дар саросари ҷаҳон беш аз 100 низоъи мусаллаҳонаи фаъол бо шиддати гуногун, аз ҷумла низоъҳои байнидавлатӣ, ҷангҳои шаҳрвандӣ ва амалиётҳои бузургҳаҷм, вуҷуд доранд, ки аз замони анҷоми Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ инҷониб рекордӣ аст. Тибқи Барномаи маълумоти низоъҳои Донишгоҳи Уппсала ва маълумоти тадқиқотӣ, шумораи умумии низоъҳои мусаллаҳона аз панҷоҳ адад зиёд аст ва бо назардошти ҳодисаҳои хурдтар, ин рақам ба беш аз сад мерасад [7].

Дар ҷаҳони муосир инсондӯстӣ, адолат ва эҳтиром ба арзишҳои инсонӣ аз ҷумлаи меъёрҳои муҳими давлатдории муосир ба ҳисоб мераванд. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар тӯли солҳои соҳибистиқлолӣ таҳти роҳбарии Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сиёсати давлатдориро бар пояи инсонмеҳварӣ, адолати иҷтимоӣ ва ҳифзи ҳуқуқу манфиатҳои шаҳрвандон роҳандозӣ намудааст.

Подписанный в честь 35-летия Государственной независимости Лидером нации, Президентом Республики Таджикистан уважаемым Эмомали Рахмоном Закон Республики Таджикистан «Об амнистии» стал одним из наиболее значимых общественно-политических событий последних лет.

(дар ҳошияи ба имзо расидани Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи авф» аз ҷониби Пешвои миллат)

Афв яке аз хусусиятҳои арзишманди ахлоқӣ буда, он ба маънои гузаштан аз гуноҳ ва тарки ҷазои он аст. Ин амал ҳамдилии ҷомеаро зиёд ва сулҳро мустаҳкамтар месозад. Дар фалсафа ва адаби мо афв яке аз сифатҳои каримона ба ҳисоб рафта, ҷавонмардии афвкунандаро нишон медиҳад. Ҳусайн Воизи Кошифӣ дар “Футувватномаи султонӣ” роҷеъ ба афв ва ҷавонмардии афвкунанда чунин мегӯяд: Чаҳорум афву марҳамат аст.

Масъалаи истиқлолияти сиёсӣ ва омӯзиши ҳамаҷонибаи назариявию амалии он дар шароити муосир ба яке аз самтҳои муҳими таҳқиқоти илмии сиёсӣ табдил ёфтааст. Дар замони таҳаввулоти босуръати низоми байналмилалӣ, ки бо равандҳои ҷаҳонишавӣ, рақобати геополитикӣ, афзоиши таъсири қудратҳои бузург ва густариши таҳдидҳои фаромиллӣ тавсиф мешавад, масъалаи ҳифз ва таҳкими истиқлолияти сиёсӣ барои ҳар як давлат аҳамияти калидӣ касб менамояд.

Ба ифтихори Фармони Пешвои Миллат, Президенти Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи таъсиси Ҷоизаи ба номи Абуалӣ ибни Сино дар рушди илми тиб

Фармони Пешвои Миллат, Президенти Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи таъсиси Ҷоизаи ба номи Абуалӣ ибни Сино дар рушди илми тиб, ба фикри мо, иқдоми хеле арзишманд ва саривақтӣ аст. Он минбаъд барои рушди илми тиб чӣ дар Тоҷикистон ва чӣ берун аз он, дар сатҳи ҷаҳонӣ мусоидат хоҳад кард.

Дарвоқеъ, устод файласуф ва муҳаққиқи воқеъбин ва инсони наҷиби худшиносе буданд, ки дар тарбияи кадрҳои илмӣ дар Тоҷикистони азиз нақши муҳим доштанд. Ба андешаи мо, камолимоне мисли Иброн Шарипович буданд, ки дар он замони Шуравӣ ба масъалаҳои миллӣ вахудшиносии миллӣ сару кор мегирифтанд. Азбаски банда ба ин самти илмӣ таваҷҷуҳи зиёд доштам, ҳамчун олими ҷавон бо устод ҳамеша дар тамос будам ва то ҳанӯз касеро дар соҳаи муносибатҳои байналмилалӣ чун ӯ ба донишҳои этникӣ муссалаҳ надидаам.