Худшносӣ ва ваҳдати миллӣ дар даврони Истиқлолият аз мубрамтарин масоили замони муосир ба шумор меравад, зеро Истиқлол дарахти навниҳолест, ки ба муҳофизат аз ҳар гуна нерую унсурҳои баду нохейру зиёновар ва фасодпазиру шикананда эҳтиёҷманд аст. Аз ин ҷо, имрўз муҳофизи Истиқлолияти миллӣ ин мардуми огоҳ аз пастию баландиҳои зиндагӣ кист?
Имрӯз рӯзи зодрӯзи Абурайҳон Берунӣ аст. Номи пурраи ӯ Абурайҳон Муҳаммад ибни Аҳмади Берунӣ буда, бар асоси сарчашмаҳои мавҷуда 4-уми сентябри соли 973 дар мавзеи Кос, наздикии Хоразми таърихӣ дар оилаи на чандон сарватманд, вале хонаводаи “ба назар намоён” таваллуд шудаву худашро меросбари фарҳанги эронӣ ва забони модарияшро забони хоразмӣ ба қалам додааст. Дар асарҳояш ба суғдиён ва сосониён мансуб ият доштани хоразмиёнро дар чандин ҷой таъкид кардааст.
Истиқлолият барои ҳар як миллат на танҳо як мафҳуми сиёсӣ, балки эҳёи худшиносӣ, бедории маънавӣ ва оғози марҳилаи нави таърихӣ мебошад. Барои миллати тоҷик, ки дар сарзамини худ таърихи чандинҳазорсола, фарҳанги ғанӣ ва мактаби бузурги илмиву адабӣ дорад, ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ дар охири асри XX рӯйдоди сарнавиштсоз гардид.
Когда мы говорим о государственной независимости, мы в первую очередь, имеем ввиду международно-правовое состояние государства, при котором оно самостоятельно определяет свою внешнюю и внутреннюю политику. Это значит, что государство способно самостоятельно ставить перед собой и своими гражданами определенные цели и задачи в любых отраслях жизнедеятельности общества, определять приоритеты развития и самостоятельно решать свои внутренние и внешние задачи.
31 августи соли 2026 дар арафаи оғози соли нави таҳсил ва дар доираи таҷлили 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо аҳли маорифи кишвар мулоқот намуда, дар маросими Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ суханронӣ карданд. Ин мулоқот аз нигоҳи мазмун на танҳо як чорабинии анъанавии оғози соли нави таҳсил, балки баррасии муҳимми самтҳои стратегии рушди минбаъдаи маориф, илм ва тарбияи насли ҷавон ба ҳисоб меравад.
Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 2026 соҳиби як рӯйдоди муҳим ва хотирмони таърихӣ яъне 35- умин солгарди Истиқлолияти давлатӣ мегардад, ки ин сана бо тантанаҳои бошукӯҳ таҷлил карда мешавад. Дар ин давраи калидии рушди таърихӣ, ҷавонон на танҳо ҳамқадами замони соҳибихтиёрӣ, балки ҳамчун омили калидии пешрафт, муҳофизи арзишҳои миллӣ ва тарроҳони фардои дурахшони кишвар эътироф мешаванд.
Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як миллату давлат муқаддастарин арзиши миллӣ ба ҳисоб меравад. Истиқлолият ба халқи Тоҷикистон имконият фароҳам овард, ки роҳи мустақили рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии худро интихоб намояд. Аммо ба даст овардани истиқлолият танҳо оғози марҳилаи муҳимми давлатсозӣ буд. Мустаҳкам намудани пояҳои давлатдорӣ, ҳифзи якпорчагии кишвар, таъмини сулҳу субот ва баланд бардоштани мавқеи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ вазифаҳои асосии даврони истиқлолият гардиданд.
(бардошт аз Суханронии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба муносибати Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ дар муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии №105-уми шаҳри Душанбе)
