Азбаски соли 1991 ба дунё омадаам, соли 1997, вақте ки Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба имзо расид, ман ҳамагӣ шашсола будам. Аз сабаби хурдсолӣ шояд манзараҳои талхи ҷанги шаҳрвандиро бо чашмони худ надида бошам ва ё маънои воқеии низоъро дарк накарда бошам.

(дар ҳошияи қабули қатъномаи Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид оид ба «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда»)

Сулҳ фарҳанг аст.

Сулҳ масъулият аст.

Сулҳ эҳтиром ба шаъну шарафи инсон аст.

Сулҳ таъмин намудани адолат ва имкониятҳои баробар барои ҳамаи инсоният аст.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон

Дар ҷаҳони муосир, ки ҷомеаи башарӣ бо низоъҳои сиёсӣ, ҷангҳои минтақавӣ, таҳдидҳои амниятӣ ва буҳронҳои гуманитарӣ рӯ ба рӯ мебошад, масъалаи сулҳ дигар танҳо ормони миллатҳо нест, балки шарти асосии рушди устувор ва бақои инсоният маҳсуб меёбад. Аз ҳамин ҷиҳат, қабули Қатъномаи нави Созмони Милали Муттаҳид дар бораи эълон гардидани Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда бо ташаббуси Ҷумҳурии Тоҷикистон аз муҳимтарин рӯйдодҳои сиёсиву дипломатии солҳои охир ба ҳисоб меравад.

Мир не означает отсутствие конфликтов; разногласия будут всегда. Мир означает разрешение этих разногласий мирными средствами; через диалог, образование, знания; и гуманными способами.

Далай Лама

Дар ҳошияи қабули қатъномаи Созмони Милали Муттаҳид таҳти унвони «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда, солҳои 2027–2036»

Соиб, насиҳатест зи соҳибдилон маро,

То сулҳ мумкин аст, макун ихтиёр баҳс.

                                                        Соиб

ДУШАНБЕ, 27.06.2026. /АМИТ «Ховар»/. Масъалаи таҳкими худшиносӣ ва ҳувияти миллӣ дар меҳвари сиёсати давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор дорад. Соли вусъат додани корҳои ободониву созандагӣ ва таҳкими худшиносиву худогоҳии миллӣ эълон шудани соли 2026 ба ифтихори 35-солагии Истиқлолияти давлатӣ далели барҷастаи ин гуфтаҳо мебошад. Ин мавзуъро номзади илмҳои фалсафа, котиби илмии Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А. Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон Саъдуллоҳ Назарзода шарҳ медиҳад.

Насли муосири даврони истиқлол, яке аз узвҳои муҳимми ҷомеа аст, ки дар ҳифзу шукуфоии ваҳдати ҷомеа мақоми арзанда дорад ва танҳо ин насл қодир аст, ки пешрафт ва ҷараёни зиндагии ҳаррӯзаю ҳарлаҳзаинаи аҳли ҷомеаро дар ҳадди эътидолу мутавассит нигаҳ дорад. Барои он ки насли муосир, махсусан ҷавонон солиму комил бошанд, бояд дар навбати аввал дорандаи тарбияю ақли солим бошанд. Нақши асосиро дар ин ҳолат оилаи солим, мураббии солим, омузгор ва устоди оқилу доно ва муҳити солим мебозанд.

Афв фармудан муборак хислатест,

Ҳар ки дорад афв соҳибдавлатест.

Дил зи нури афв рушан мешавад,

В-аз насимаш сина гулшан мешавад.

Дӯст дорад афвро Парвардигор,

Он чӣ Эзид дӯст дорад, дӯст дор.