Дар масири пурпечутоби зиндагӣ лаҳзаҳое ҳастанд, ки арзишу аҳаммияти онҳо аз доираи як ҷоиза, медал ё ҳуҷҷати расмӣ фаротар меравад. Чунин лаҳзаҳо бозтоби роҳи тайшуда, заҳмати содиқона, масъулияти касбӣ, садоқат ба рисолати инсонӣ ва хизмат ба ҷомеа мебошанд. Қадршиносӣ дар чунин маврид танҳо арҷгузорӣ ба шахс нест, балки эҳтиром ба меҳнат, дониш, таҷриба, масъулиятшиносӣ ва саҳмест, ки инсон дар роҳи пешрафти илму маърифат ва рушди ҷомеа гузоштааст.

Бо эҳсоси самимии ифтихор ва сипос, Раёсати Институти фалсафа ва сиёсатшиносии Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ва Кумитаи иттифоқи касабаи Институт профессор Самиев Бобоҷон, мудири шуъбаи магистратура ва докторантура Абдулмуминзода Ситора ва муовини директор оид ба корҳои умумӣ Маҳмадназари Ҳотамро ба муносибати сарфароз гардидан бо мукофотҳои арзандаи давлатӣ самимона табрик менамоянд.

Профессор Самиев Бобоҷон бо медали «Хизмати шоиста», Абдулмуминзода Ситора бо Ифтихорномаи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Маҳмадназари Ҳотам бо медали ҷашнии 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон қадршиносӣ гардиданд. Ин мукофотҳои арзанда дар маросими тантанавӣ аз ҷониби муовини Сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон Дилрабо Мансурӣ ба соҳибони шарафманд супорида шуданд. Ин рӯйдоди фархунда барои ҳар се ҳамкори арҷманд ва аҳли Институт мояи ифтихор буда, аз таваҷҷуҳи пайвастаи давлат ба илму маориф, рушди неруи зеҳнӣ ва қадршиносии хизматҳои шоистаи шаҳрвандон шаҳодат медиҳад.

Се қадршиносии мазкур аз рӯи шаклу мазмун аз ҳам фарқ дошта бошанд ҳам, дар як маънии бузург ба ҳам меоянд эътирофи меҳнати ҳалол, масъулиятшиносӣ, садоқат ба касб ва хизмат ба ҷомеа. Зеро ҳар як мукофоти давлатӣ пеш аз ҳама натиҷаи заҳмати самимона, фаъолияти босамар ва масъулияти баланди касбӣ мебошад.

Медали «Хизмати шоиста» барои профессор Самиев Бобоҷон бозгӯи роҳи пуршарафи илмӣ, омӯзгорӣ ва маърифатии устодест, ки тайи солҳои зиёд бо фаъолияти пурсамар дар рушди андешаи илмӣ, густариши фарҳанги маънавӣ, тарбияи насли соҳибмаърифат ва таҳкими ҷойгоҳи илму дониш саҳми арзанда гузоштааст. Устод будан танҳо доштани унвони илмӣ ё вазифаи академӣ нест, балки рисолати бузургест, ки инсонро водор месозад дониш, таҷриба ва ҷаҳонбинии худро ба насли ҷавон интиқол диҳад. Аз ин рӯ, ин қадршиносӣ дар баробари эътирофи хизматҳои гузашта, арҷгузорӣ ба мактаби илмӣ ва маънавие мебошад, ки дар тӯли солҳои фаъолияти устод ташаккул ёфтааст.

Ифтихорномаи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои Абдулмуминзода Ситора мудири шуъбаи магистратура ва докторантура низ нишонаи эътирофи фаъолияти масъулиятнок ва меҳнати содиқонаи ӯ дар самти рушди муҳити илмӣ ва омода намудани кадрҳои соҳибмаърифат мебошад. Магистратура ва докторантура яке аз муҳимтарин зинаҳои ташаккули муҳаққиқони ҷавон ба шумор рафта, фаъолияти ин самт барои рушди илми миллӣ ва омода намудани насли нави олимон аҳаммияти махсус дорад. Дар паси ҳар як магистрант ва докторант роҳи тӯлонии омӯзиш, таҳқиқ, ҷустуҷӯи илмӣ, роҳнамоӣ ва дастгирӣ қарор дорад. Аз ин рӯ, фаъолияти масъули шуъбаи магистратура ва докторантура дар фароҳам овардани муҳити мусоиди илмӣ ва дастгирии муҳаққиқони ҷавон аз аҳаммияти хос бархӯрдор мебошад.

Медали ҷашнии 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои Маҳмадназари Ҳотам муовини директор оид ба корҳои умумии Институт низ ифодагари саҳми содиқона дар пешбурди фаъолияти созмонӣ, маъмурӣ ва таъмини фаъолияти муназзами муассиса мебошад. Зеро фаъолияти самараноки як муассисаи илмӣ танҳо ба натиҷаҳои таҳқиқоти илмӣ вобаста нест. Дар пасманзари ҳар як дастоварди илмӣ меҳнати дастаҷамъона, ташкили дурусти кор, масъулиятшиносӣ, таъмини шароити муносиб барои фаъолияти кормандон ва ҳамоҳангии пайвастаи равандҳои дохилӣ қарор дорад. Маҳз ҳамин гуна меҳнати масъулиятнок, ки аксаран дур аз саҳнаи намоён анҷом дода мешавад, барои фаъолияти устувор ва рушди минбаъдаи муассисаи илмӣ заминаи муҳим фароҳам меорад.

Дар асл, ҳар яке аз ин мукофотҳо қисме аз як андешаи бузургро таҷассум мекунад: меҳнате, ки бо виҷдон анҷом меёбад, арзиши худро ҳатман пайдо мекунад; хизмате, ки бо садоқат анҷом дода мешавад, осори нек ба ҷой мегузорад; ва номи шахсе, ки ба рисолати худ содиқ мемонад, дар хотираи ҷомеа бо эҳтиром боқӣ хоҳад монд.

Қадршиносии давлатӣ, дар баробари эътирофи хизматҳои гузашта, эътимод ба фаъолияти минбаъда ва масъулияти нав низ мебошад. Зеро ҳар мукофот инсонро ба корҳои бештар, ташаббусҳои нав ва дастовардҳои боз ҳам назаррас водор месозад. Имрӯз, ки Тоҷикистон ба рушди илму маориф, таҳкими иқтидори зеҳнӣ, тарбияи кадрҳои ҷавон ва баланд бардоштани нақши дониш дар пешрафти ҷомеа таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамояд, саҳми ҳар як муҳаққиқ, омӯзгор, мутахассис ва корманди масъулиятшинос арзиши хос дорад.

Аз ин рӯ, қадршиносии профессор Самиев Бобоҷон, Абдулмуминзода Ситора ва Маҳмадназари Ҳотам на танҳо таҷлили дастоварди шахсии онҳо, балки арҷгузорӣ ба фарҳанги меҳнат, илму дониш, масъулият ва хизмат ба Ватан мебошад.

Бигзор ин сарфарозиҳо барои ҳар се шахсияти арҷманд оғози марҳилаи нави фаъолияти пурсамар, андешаҳои тоза, ташаббусҳои созанда ва дастовардҳои боз ҳам бузургтар дар роҳи илму маърифат ва хизмат ба ҷомеа бошанд. Бигзор эътимоду эҳтироми ҷомеа ба фаъолияти онҳо неруи нав бахшида, онҳоро ба қуллаҳои боз ҳам баландтари касбӣ, илмӣ ва эҷодӣ раҳнамун созад.

Раёсати Институти фалсафа ва сиёсатшиносии Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ва Кумитаи иттифоқи касабаи Институт ба ҳар се шахсияти арҷманд тансиҳатии комил, умри бобаракат, неруи созанда, рӯҳи қавӣ, саодати рӯзгор, илҳоми тоза ва комёбиҳои рӯзафзун дар фаъолияти илмӣ, меҳнатӣ ва ҷамъиятӣ орзу менамоянд.

Бигзор номи нек, меҳнати содиқона ва фаъолияти пурмаҳсули Шумо барои ҳамкорон, шогирдон ва насли ҷавон намунаи масъулиятшиносӣ, садоқат ба касб ва муҳаббат ба Ватан бошад. Бигзор осори фаъолияти Шумо дар рушди илми тоҷик, тарбияи кадрҳои ҷавон ва пешрафти ҷомеа нақши шоиста дошта, ҳамчун мероси неки меҳнатӣ барои наслҳои оянда боқӣ монад.

Зеро мукофот метавонад нишони ифтихори як рӯз бошад, аммо номи нек ва осори меҳнати шоиста метавонад дар хотираи мардум солҳо ва ҳатто наслҳо боқӣ монад.

Меҳнати шоиста ифтихори имрӯз, сабақи наслҳо, сармояи фардо ва ҷовидонии номи нек аст!