ТАШАББУСИ СУЛҲОФАРИНИ ТОҶИКИСТОН – ПАЁМИ УМЕД БА НАСЛҲОИ ОЯНДА
(Дар ҳошияи қабули қатъномаи Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид оид ба эълон гардидани солҳои 2027–2036 ҳамчун «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ барои наслҳои оянда»)
(Дар ҳошияи қабули қатъномаи Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид оид ба эълон гардидани солҳои 2027–2036 ҳамчун «Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ барои наслҳои оянда»)
Коррупсия яке аз мушкилоти ҷиддии ҷомеаи муосир буда, ҳамчун падидаи иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва сиёсӣ ба раванди рушди устувори давлат ва ҷомеа таъсири манфӣ мерасонад. Ин зуҳурот на танҳо ба самаранокии идоракунии давлатӣ халал ворид мекунад, балки боиси заиф гардидани эътимоди ҷомеа нисбат ба ниҳодҳои давлатӣ, коста шудани адолати иҷтимоӣ ва халалдор гардидани рушди иқтисодӣ мегардад.
Дар низоми муносибатҳои байналмилалии замони муосир дар баробари раванди ҷаҳонишавии иқтисодӣ ва сиёсӣ, ки яке аз муҳимтарин хусусияти системаи ҷаҳонии муосир ба шумор меравад, раванди ҳамгироии минтақавӣ (regional integration) низ рушд ва ташаккул намуда истодааст, ки дар натиҷаи он, созмонҳои нави байналмилалии минтақавӣ таъсис гардида истодаанд, ки ҳадафи онҳо рушди ҳамкориҳои мутақобилан судманд миёни кишварҳои минтақа, ҳалли
Доктори илмҳои фалсафа, профессор, академики Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон Кароматулло Олимов 27 июли соли 1944 дар деҳаи Боғикалони шаҳри Истаравшан дар оилаи зиёиён - Олимхони Эшонтура ва Макраматхон, ки бо тахаллуси Махфӣ Киромизода ба шеъру шоирӣ машғул буданд, ба дунё омадаандт. Ӯ баъди хатми мактаби миёна ба шуъбаи забони форсии факултети забонҳои Шарқи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон (ҳоло - Донишгоҳи миллии Тоҷикистон) дохил гаштанд.
Ба 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бахшида мешавад
(Дар ҳошияи иқдоми нави Президенти кишвар)
Гул зеботарин муъҷизаи табиат, атокунандаи зебоию тароват, болидагардонандаи табъи инсон, бахусус бедоркунандаи завқи эстетикии бонувон аст. Гули сиёҳгӯш (маъруф бо номи гули Сиёвуш) дар фарҳанг ва адабиёти тоҷик ҳамчун рамзи зебоии табиат, бедории баҳор ва эҳё шудан эътироф мешавад. Аввалин гули баҳорӣ аст, ки ҳамчун гули наврӯзӣ — аз фарорасии ҷашни Наврӯз дарак медиҳад. Дар баробари лола, ин гули кӯҳӣ нишонаи ҷавонмардӣ, покӣ ва пирӯзии ҳаёт бар зулмот маҳсуб меёбад.