Декабрь месяц 2024 года и начало января 2025 года знаменовались важными историческими событиями для трех соседних государств Центральной Азии – Республики Таджикистан, Республики Узбекистан и Кыргызской Республики. Эти события известили всему мировому сообществу о том, что годами существовавшие спорные пограничные вопросы между указанными государствами, решены окончательно.
Ба ҳамагон маълум аст, ки имрузҳо дар ҷаҳон равандҳои гуногуни хатаровар авҷ гирифта истодааст, ки яке аз онҳо ин экстремизму терроризм мебошад. Ин падидаи номатлуб аз давраҳои дури таърихӣ шуруъ шуда дар замони муосир хусусияти глобалӣ касб кардааст ва таъсироти манфиашро тамоми кишварҳо эҳсос намуда истодаанд.
Тибқи муқаррароти Конститутсия, Ҷумҳурии Тоҷикистон давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона буда, инсон, ҳуқуқ ва озодиҳои ӯ арзиши олӣ эътироф карда шудааст. Ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрвандро давлат эътироф, риоя ва ҳифз менамояд.
Имрӯз (06.02.2025) дар толори Раёсати Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон бо иштироки роҳбарону намояндагони сохторҳои гуногуни академия ва наздик ба 32 нафар рӯзноманигорони телевизиону радио ва нашрияҳои ҷумҳурию шабакаҳои иҷтимоӣ нишасти матбуотӣ баргузор гардид.
Дар оғоз президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, узви вобастаи АМИТ Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт ҳузури намояндагони васоити ахбори оммаро ба Академия хайрамақдам гуфта, бо сухани муқадимавии хеш ба кори нишаст оғоз бахшид.
Абӯалӣ Сино нобиғаи асрҳо, равшангари ақлҳо, файласуфи закӣ, шоир ва табиби мумтозест, ки то ҳанӯз олами илмро бо бузургии донишу ҷаҳонбинии фалсафӣ ва кушодани розҳои ниҳонии олами инсонӣ дар ҳайрат гузоштааст.
Аниси кунҷи танҳоӣ китоб аст,
Фурғи субҳи доноӣ китоб аст.
Абдураҳмони Ҷомӣ
(дар асоси «Ахлоқи ҳасана»-и Файзи Кошонӣ)
Низомии Арӯзии Самарқандӣ дар «Чаҳормақола» дар ҳикояте чунин меоварад: «Чаҳор ҳазор сол буд, то ҳукамои аввоил (яъне юнониён - С.С.) ҷонхо гудохтаанд ва равонҳо дарбохтанд, то
Чи тавре, ки ба ҳамагон маълум аст, Паёми солонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон стратегияи ҳаёти сиёсию иҷтимоӣ ва фарҳангии тамоми тоҷикистониён маҳсуб меёбад. Зеро дар Паём сараввал натиҷаҳои фаъолияти солонаи соҳаҳои мухталифи ҷомеаи кишвар мавриди ироа шуда, дар заминаи он стратегия ва самтҳои асосии фаъолияти Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои оянда муайян карда мешавад.
Сайид Ҷамолиддини Афғонӣ (солҳои ҳаёташ 1838-1897) яке аз мутафаккирони бузург, сиёсатшинос, маорифпарвар ва муборизи роҳи озодии мардуми мусалмон аз мустамликадорони англису рус, франсузу олмон, ислоҳгаро дар тафаккур ва таомул, суннату фиқҳи ислом нимаи дуюми асри XIX умр ба сар бурда, ҳаёти худро барои озодӣ ва шукуфоии мардуми мусалмон бахшидааст.[1]
