МЕҲРГОН: ТАЪРИХИ ПАЙДОИШ, СУННАТҲОИ ҶАШНӢ ВА ҶОЙГОҲИ ОН ДАР ФАРҲАНГИ ТОҶИКОН
Меҳргон аз ҷумлаи ҷашнҳои бостонӣ ва арзишманди фарҳангии мардумони эронитабор буда, дар тӯли ҳазорсолаҳо ҳамчун ҷузъи муҳими ҷаҳонбинӣ, низоми арзишҳо ва хотираи таърихии ҷомеа мақоми худро нигоҳ доштааст. Ин ҷашн дар худ муносибати инсонро ба табиат, меҳнат, зиндагӣ, неъматҳои моддӣ ва маънавӣ, инчунин мафҳумҳои меҳру муҳаббат, дӯстӣ, адолат ва ҳамбастагии иҷтимоиро таҷассум менамояд.
Аз ин рӯ, Меҳргонро танҳо ҳамчун як ҷашни мавсимӣ ё тақвимӣ баррасӣ кардан кофӣ нест.

“Имрӯз забони давлатӣ ҳамчун яке аз рукнҳои муҳимтарини давлати соҳибистиқлоли тоҷикон эътироф гардидааст”. Эмомалӣ Раҳмон”.
Шуморо ба муносибати Рӯзи омӯзгор самимона табрик гуфта, бароятон пеш аз ҳама саломатӣ, неруи тоза, саодати рӯзгор ва дар фаъолияти пурмасъулияти касбӣ комёбиҳои пайваста орзу менамоям.