Наврӯз яке аз бузургтарин ҷашнҳои бостонии мардуми форсизабон ва миллатҳои эронинажод аст, ки аз қаъри асрҳо то ба замони мо расидааст. Доир ба Наврӯз ва таърихи зуҳури он, вақту замони таҳлилии ин ҷашн донишмандону шоирони шаҳири гузаштаи форсизабон - Абурайҳони Берунӣ, Умари Хайёми Нишопурӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Садриддини Айнӣ ва дигарон асарҳо таълиф кардаанд.

Ҷашни фархундаю хуҷастапаи Наврӯз барои мардумони ориёнажод ва хосатан, барои тоҷикон рамзи бедории табиат шукофоию рамзи қавонии оламу одам аст. Наврўз ҷашни омадани баҳор иди такопу ва ҷунбиши зебоиҳои ҳаёт, зоишу рушди дубораи табиат мебошад. Наврўз яке аз бузургтарин ва мондагортарин ойинҳо ҷашнҳои тоисломии мардуми олитабори Ориёӣ мебошад, ки бо ҷашнҳои Меҳргон, Сада, Тиргон, Об, Оташ, Оғом, Навзул ва ғайра тавъам аст.

Муҳаққиқону омӯзгорони гиромӣ!
Рӯзноманигорону аҳли қалам!
Ҳамватанони муҳтарам!

Таҳти чунин унвон дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон конференсияи илмӣ-назариявии ҷумҳуриявӣ баргузор гардид.

Ҳадафи асосии чорабинӣ баррасии масъалаҳои эҳё ва таҳаввули ҷашнҳои миллии тоҷикон Наврӯз, Тиргон, Меҳргон, Сада ва Шаби Ялдо, инчунин арзёбии ҷойгоҳ ва аҳамияти онҳо дар таҳкими худшиносии миллӣ ва рушди фарҳанги ҷомеа дар давраи Истиқлол ба ҳисоб мерафт.

Дар шароити ҷаҳонишавии арзишҳо ва вусъат касб кардани раванди бархӯрди тамаддунҳо бисёр арзишҳои фарҳангӣ метавонанд маҳв шаванд ва ё ба хазинаи таърих интиқол ёбанд. Аммо ҷашнҳои миллии тоисломии тоҷикон, ки аз бозёфтҳои нодири фарҳанги моддию маънавӣ маҳсуб меёбанд ва тамоили инсонгароӣ, ҷомеаофарӣ ва умумибашарӣ доранд, ҳеҷ гоҳ арзишҳои худро коҳиш намедиҳанд ва дар ҳама гуна вазъ метавонанд барои рушди ҷомеаи инсонӣ хизмат намоянд.

В истории человеческой культуры есть личности, место и статус которых настолько стабильны, что они сияют и светят, как звезды на небосклоне науки и культуры, на протяжении столетий.