Таҳти чунин унвон дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон семинари илмӣ-наазариявӣ баргузор гардид. Ҳадафи асосии ҳамоиш баррасии нақш ва мақоми бонувон дар ҳифз, рушди арзишҳои фарҳанги миллӣ, инчунин таҳкими худшиносии миллӣ ва тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ арзёбӣ гардид.

Бузургии зан-модар пеш аз ҳама дар он таҷассум меёбад, ки ӯ офарандаю тарбияткунанда ва ба камол расонандаи фарзанд, инчунин посдорандаи фарҳанги миллӣ, таърих ва забон мебошад. Ҳарҷо ки занаст, онҷо ободию зебоист.

Дар тӯли таърих бархӯрди зану мард ва умуман инсонҳо дар ҳар кишвари дунё мухталиф буд. Ба таври мисол занон дар Чини қадим ҳуқуқи дар ҳузури шавҳаронашон сарфи ғазоро надоштанд. Дар Ҳиндустон занонро ба ҳайси каниз мешинохтанд, ё дар бисёре аз кишварҳо занонро зинда мегурониданд, хариду фурӯши зан, тӯҳфа намудани он расми юнониҳову румиёни бостон буд.

Гумон мекунам, ки тавъам омадани ҷашни ин ду офаридгор бесабаб ва бе ҳикмат нест, чун яке гардонандаи зиндагиву дигаре барои бақои инсоният ҳастанд. Яке ғизои маънавиву дигаре моддӣ бар мо мебахшанд.

Аз ин рӯ, қисмат барои одамон ду туҳфаи арзандае инъом кардааст, ки он ҳам яке модар асту дигаре табиат ва бояд мо натанҳо имрӯзу чанд рӯзи дигар дар васфи махсусан модар суханҳои неку ситоишӣ бигӯем, балки ҳар дақиқаву ҳар соат арҷгузор ва дӯстдори модар бошем ва бад-ин васила, шахси худро ҳам хоҳем шинохту донист, ки мо чӣ касем.