Ҳамватанони азиз!

Олимону донишмандон, зиёиён ва аҳли маърифати кишвар!

Ҳамкорону кормандони арҷманди Институти фалсафа ва сиёсатшиносии АМИТ!

Бо эҳсоси баланди ифтихори миллӣ ва самимияти беандоза фарорасии ҷашни муқаддасу сарнавиштсози таърихи навини давлатдории тоҷикон 35-умин солгарди Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон-ро ба ҳамаи мардуми сарбаланди кишвар, аҳли илму маориф, зиёиёну донишмандон ва ҳар як фарди соҳибватан самимона табрик мегӯям.

Истиқлол барои миллат танҳо як воқеаи сиёсӣ ё санаи тақвимӣ нест. Истиқлол ҳастии сиёсӣ, худшиносии миллӣ, интихоби роҳи таърихӣ ва масъулияти инсон дар назди Ватан ва наслҳои оянда аст. Миллат вақте воқеан соҳибистиқлол мегардад, ки сарнавишти худро бо иродаи хеш муайян карда, арзишҳои миллӣ, фарҳангӣ ва маънавии худро ҳифз намояд ва барои ояндаи хеш андешаи созанда дошта бошад.

Сию панҷ соли Истиқлоли давлатӣ барои таърихи чандҳазорсолаи миллати тоҷик шояд як фосилаи кӯтоҳ намояд, аммо барои ташаккули давлатдории муосир, таҳкими худшиносии миллӣ ва бунёди ҷомеаи соҳибистиқлол ин давра дорои аҳамияти бузурги таърихӣ мебошад.

Дар ин марҳилаи сарнавишсоз Тоҷикистон роҳи пурпечутоби таърихиро тай намуда, аз имтиҳонҳои сангини давлатдорӣ бо сарбаландӣ гузашта, пояҳои давлатдории миллиро таҳким бахшид. Сулҳу ваҳдати миллӣ, суботи сиёсӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ ва болоравии мақоми Тоҷикистон дар ҷомеаи байналмилалӣ аз муҳимтарин дастовардҳои даврони истиқлол ба шумор мераванд.

Нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ, барқарор намудани сулҳу субот, ҳифзи якпорчагии кишвар ва муайян намудани самтҳои стратегии рушди ҷомеа ниҳоят муҳим мебошад.

Сиёсати сулҳҷӯёна ва созанда, андешаи давлатмеҳварӣ ва таваҷҷуҳи пайваста ба илму маорифу фарҳанг дар тӯли солҳои истиқлол барои таҳкими заминаҳои маънавию иҷтимоии ҷомеаи муосири Тоҷикистон мусоидат намуд.

Аз нигоҳи фалсафаи таърих, давлат танҳо маҷмӯи сохторҳои сиёсиву маъмурӣ нест; давлат шакли олии таҷассуми иродаи таърихии миллат ва фазои масъулияти муштараки шаҳрвандон барои имрӯз ва фардост. Аз ин рӯ, ҳифзи истиқлол вазифаи танҳо як насл нест. Ҳар насл бояд истиқлолро бо маърифати бештар, фарҳанги баландтар, меҳнати созанда ва андешаи миллии устувортар ба насли баъдӣ ба мерос гузорад.

Имрӯз мо бояд дарк намоем, ки истиқлол танҳо бо ҳифзи марзҳо ва рамзҳои давлатӣ маҳдуд намешавад. Истиқлоли воқеӣ пеш аз ҳама дар тафаккур, ҷаҳонбинӣ, худшиносӣ ва маърифати миллат таҷассум меёбад. Миллати соҳибмаърифат метавонад арзишҳои миллии худро дар шароити ҷаҳонишавӣ ҳифз намояд, аз дастовардҳои тамаддуни ҷаҳонӣ оқилона истифода кунад ва ҳамзамон ҳувияти таърихиву фарҳангии худро устувор нигоҳ дорад.

Аз ин ҷиҳат, дар шароити муосир нақши илм, фалсафа, сиёсатшиносӣ ва дигар илмҳои ҷомеашиносӣ дар таҳкими пояҳои маънавӣ ва зеҳнии истиқлол беш аз пеш меафзояд. Илм ба ҷомеа танҳо дониш намедиҳад; он қобилияти андешидан, таҳлил кардан, фарқ намудани ҳақиқат аз таҳриф ва дарки масъулияти шаҳрвандиро ташаккул медиҳад.

Фалсафа бошад, инсонро ба андешидан дар бораи маънои ҳастӣ, озодӣ, адолат, масъулият ва оянда водор месозад. Ҷомеае, ки андеша мекунад, ҷомеае мебошад, ки метавонад ояндаи худро созад. Аз ин рӯ, рушди тафаккури илмӣ ва фалсафӣ яке аз шартҳои муҳими таҳкими истиқлоли маънавии миллат ба ҳисоб меравад.

Имрӯз Тоҷикистони соҳибистиқлол бо татбиқи ҳадафҳои стратегии миллӣ, рушди иқтисод, густариши маорифу илм, ҳифзи мероси фарҳангӣ ва тарбияи насли наврас барои бунёди ҷомеаи пешрафта қадамҳои устувор мегузорад. Бунёди муассисаҳои таълимӣ, рушди инфрасохтор, дастгирии ҷавонон, густариши фаъолияти илмӣ ва таваҷҷуҳ ба арзишҳои миллӣ далели он аст, ки истиқлол ба раванди созандагиву рушди пайваста табдил ёфтааст.

Барои мо аҳли илм ва зиё Истиқлол ҳамзамон масъулияти илмӣ ва маънавӣ низ мебошад. Зеро ҳифзи истиқлол дар майдони андеша, пеш аз ҳама, ба таҳкими худшиносии миллӣ, баланд бардоштани сатҳи маърифати ҷомеа, рушди тафаккури илмӣ ва муқовимат ба ғояҳои ифротию хурофотӣ вобаста аст.

Имрӯз вазифаи зиёиёни кишвар танҳо таҳқиқи гузашта нест. Мо бояд аз таърих сабақ гирифта, ояндаро низ андеша намоем. Зеро миллате, ки гузаштаашро мешиносад, имрӯзашро дуруст дарк мекунад ва ояндаашро бо масъулият месозад.

Дар ин раванд Институти фалсафа ва сиёсатшиносии АМИТ ҳамчун яке аз марказҳои муҳими андешаи илмӣ вазифаи худро дар таҳқиқи масъалаҳои мубрами фалсафӣ, иҷтимоӣ, сиёсӣ ва маънавии ҷомеа идома медиҳад. Мо бовар дорем, ки рушди илми миллӣ, тарбияи муҳаққиқони ҷавон ва ташаккули фарҳанги баланди илмӣ дар таҳкими пояҳои зеҳнии давлати соҳибистиқлол саҳми арзанда хоҳад гузошт.

35 соли истиқлол моро ба як ҳақиқати бузург мерасонад: истиқлолро ба даст овардан оғози роҳ аст, аммо ҳифз кардану таҳким бахшидани он рисолати ҳамешагии миллат мебошад. Ин рисолат аз ҳар як шаҳрванди кишвар дониш, меҳнат, масъулият, ваҳдат ва муҳаббати самимӣ ба Ватанро тақозо менамояд.

Бигзор истиқлоли давлатӣ ҳамчун арзиши муқаддаси миллӣ дар қалби ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон ҷойгоҳи устувор дошта бошад. Бигзор сулҳу ваҳдат, суботи сиёсӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳамчун пояҳои асосии зиндагии ҷомеа абадӣ пойдор бимонанд. Бигзор парчами Тоҷикистони соҳибистиқлол дар фазои сулҳу дӯстӣ ҳамеша парафшон бошад.

Бо истифода аз фурсати муносиб, ба тамоми мардуми Тоҷикистон, олимону донишмандон, устодону омӯзгорон, ҷавонони созанда ва кормандони соҳаҳои гуногуни кишвар тансиҳатӣ, саодати рӯзгор, неруи тоза барои меҳнати созанда, комёбиҳои илмӣ ва касбӣ, зиндагии шоиста ва ояндаи дурахшон орзу менамоям.

Орзу мекунам, ки Тоҷикистони азизи мо таҳти сиёсати созанда ва дурбинонаи роҳбарияти давлат рӯз ба рӯз ободу пешрафта гардида, истиқлоли давлатӣ ҳамчун гавҳари бебаҳои миллат барои наслҳои имрӯз ва фардо абадан пойдор бошад.

35-умин солгарди Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон муборак бод!

Истиқлол поянда, Ватан обод, миллат сарбаланд ва ояндаи Тоҷикистон дурахшон бод!