Устодону омӯзгорони гиромӣ!

Муҳаққиқону кормандони арҷманди соҳаи илму маориф!

Донишҷӯёну хонандагони азиз!

Ҳамватанони муҳтарам!

Оғози соли нави таҳсил барои ҳар як ҷомеаи соҳибмаърифат танҳо оғози як марҳилаи нави таълим нест, балки оғози марҳилаи тозаи андешидан, ҷустуҷӯ кардан, кашфи ҳақиқат ва бунёди оянда мебошад. Аз ин рӯ, Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ дар фарҳанги маънавии Тоҷикистони соҳибистиқлол ба яке аз муҳимтарин рӯйдодҳои маърифатӣ табдил ёфта, рамзи пайванди дониш, сулҳ, маърифат, худшиносӣ ва давлатдорӣ гардидааст.

Дар арафаи таҷлили 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор доштани Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ аҳамияти хосса дорад. Зеро Истиқлол на танҳо соҳибихтиёрии сиёсӣ, балки имкони озодона андешидан, рушди илму маориф, эҳёи арзишҳои миллӣ ва ташаккули насли дорои ҷаҳонбинии муосир мебошад.

Аз номи роҳбарият ва ҳайати кормандони Институти фалсафа ва сиёсатшиносии АМИТ, инчунин шахсан аз номи худам, ҳамаи устодону омӯзгорон, олимону муҳаққиқон, донишҷӯёну хонандагон ва аҳли маорифу илми кишварро ба муносибати Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ самимона табрик мегӯям.

Фалсафа моро меомӯзонад, ки инсон танҳо бо доштани дониш соҳибмаърифат намешавад; дониш вақте арзиш пайдо мекунад, ки ба хирад, масъулият, ахлоқ ва амалҳои созанда пайванд хӯрад. Маҳз ҳамин андеша моҳияти воқеии Рӯзи донишро ифода мекунад. Зеро ҷомеаи донишбунёд ҷомеаест, ки дар он савол додан нишонаи ҷустуҷӯи ҳақиқат, омӯзиш роҳи худсозӣ ва илм воситаи пешрафти инсон ва давлат мебошад.

Сулҳ низ танҳо набудани ҷанг нест. Сулҳ, пеш аз ҳама, фарҳанги ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми инсон, таҳаммулпазирӣ, адолат, суботи иҷтимоӣ ва имкони озодона созандагӣ кардан аст. Аз ин нуқтаи назар, Дарси сулҳ барои насли ҷавон бояд дарси дарки арзиши ҳаёт, Ватан, ваҳдати миллӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ бошад.

Таҷрибаи таърихии Тоҷикистон собит месозад, ки сулҳу ваҳдати миллӣ заминаи асосии рушди устувори ҷомеа ва давлат мебошанд. Дар ин раванд нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ниҳоят бузург буда, сиёсати сулҳҷӯёна, маорифпарварона ва илмпарваронаи Сарвари давлат барои таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ, рушди илму маориф ва тарбияи насли созанда заминаҳои мусоид фароҳам овардааст.

Имрӯз давлат ва ҷомеаи Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушди маънавию технологӣ ворид гардидааст. Ҷаҳони муосир аз инсон на танҳо дониши анъанавӣ, балки тафаккури интиқодӣ, ҷаҳонбинии васеъ, саводи рақамӣ, донистани забонҳои хориҷӣ, малакаҳои технологӣ, қобилияти таҳлил ва масъулияти баланди шаҳрвандӣ талаб мекунад. Дар чунин шароит вазифаи илму маориф танҳо интиқоли дониш нест, балки ташаккули шахсияти мустақиландеш, ватандӯст, ахлоқманд ва барои ҷомеа масъул мебошад.

Мо, аҳли илму маориф, бояд дарк намоем, ки сармояи асосии давлат дар замони муосир на танҳо захираҳои моддӣ, балки маърифати инсон ва иқтидори зеҳнии ҷомеа мебошад. Ҳар як китобе, ки хонда мешавад, ҳар як таҳқиқоти илмие, ки анҷом меёбад, ҳар як дарси босифате, ки омӯзгор мегузаронад ва ҳар як андешаи созандае, ки дар зеҳни ҷавон шакл мегирад, дар асл саҳм гузоштан ба ояндаи давлат аст.

Дар ин замина, Институти фалсафа ва сиёсатшиносии АМИТ ҳамчун муассисаи илмӣ рисолати худро дар таҳқиқи масъалаҳои муҳими фалсафӣ, иҷтимоӣ, сиёсӣ ва маънавии ҷомеа идома дода, барои ташаккули ҷаҳонбинии илмӣ, тафаккури миллӣ ва фарҳанги сиёсиву шаҳрвандии ҷомеа саҳми худро мегузорад. Мо бовар дорем, ки рушди илмҳои гуманитарӣ ва иҷтимоӣ дар таҳкими худшиносии миллӣ, ҳифзи арзишҳои маънавӣ ва дарки дурусти равандҳои муосири ҷаҳонӣ аҳамияти рӯзафзун дорад.

Дониш бе ахлоқ метавонад қудрат бошад, аммо хирад нест; сулҳ бе маърифат метавонад оромӣ бошад, аммо фарҳанги сулҳ нест. Аз ин рӯ, рисолати бузурги мо ба ҳам пайвастани илм, маърифат, ахлоқ ва сулҳ мебошад.

Имрӯз мо бояд ба насли ҷавон на танҳо таърихи истиқлолият ва арзиши сулҳу ваҳдатро омӯзонем, балки онҳоро ба андешидани мустақилона, эҳтироми арзишҳои миллӣ, омӯзиши илмҳои муосир ва масъулияти созанда дар назди ҷомеа ва Ватан ҳидоят намоем. Зеро ояндаи Тоҷикистонро маҳз насли донишманд, худшинос, ватандӯст, дорои тафаккури созанда ва ба илму технология мусаллаҳ бунёд хоҳад кард.

Бо истифода аз фурсати муносиб, ба ҳамаи устодону омӯзгорон дар фаъолияти пуршарафи таълиму тарбия неруи тоза, сабру таҳаммул, дастовардҳои илмӣ ва комёбиҳои нав; ба донишҷӯёну хонандагон азму иродаи қавӣ, хониши аъло, ҷаҳонбинии васеъ ва муваффақиятҳои пайваста; ба падару модарон хушбахтӣ ва ифтихор аз фарзандони соҳибмаърифат ва ба тамоми мардуми Тоҷикистон сулҳу суботи пойдор, ваҳдати миллӣ, файзу баракат ва рӯзгори ободу осуда орзу менамоям.

Бигзор Рӯзи дониш барои ҳар яки мо оғози саҳифаи нави маърифат, худсозӣ ва созандагӣ бошад ва Дарси сулҳ моро ҳамеша ба қадршиносии сулҳу ваҳдат, эҳтироми инсон ва масъулияти шаҳрвандӣ ҳидоят намояд.

Рӯзи дониш ва Дарси сулҳ муборак, устодону омӯзгорон, олимону муҳаққиқон ва ҷавонони саодатманди Тоҷикистон!

Бигзор чароғи дониш ҳамеша фурӯзон, сулҳи Ватан пойдор ва ояндаи Тоҷикистони соҳибистиқлол боз ҳам дурахшон бошад!